Topic: Out of School Children
Duration: 5 Minutes
Characters:
RIYA (15): Bright, curious, and initially oblivious. Dressed in a clean, neat school uniform.
KABIR (14): Intelligent, serious, and hardened by responsibility. His clothes are worn but clean. He carries a small, dirty cloth bag of tools.
Emotional Tone: Starts with light curiosity, moves to tension and confrontation, and ends with a somber, poignant realization.
Scene 1
SETTING: A quiet, dusty lane behind a school. A high wire fence separates the school compound from the lane. The sound of schoolchildren chanting multiplication tables can be faintly heard from a building nearby.
TIME: A weekday afternoon.
(RIYA is walking along the fence, absently swinging her water bottle. She spots KABIR, who is sitting on the ground on the other side of the fence, intently repairing a broken cassette player with a small screwdriver. He doesn't look up.)
RIYA: (Curious)
Hey! What are you doing?
(KABIR glances up briefly, then returns to his work, uninterested.)
KABIR: (Monotone)
Working.
RIYA:
I can see that. Shouldn’t you be in school? The last period hasn't even ended.
KABIR: (A bitter, short laugh)
Hah. School? This is my school. The pavement. My teacher is whatever broken thing people pay me to fix.
RIYA: (Steps closer to the fence, intrigued)
But... you’re my age. You can read, right?
KABIR: (Looks up, a flash of pride in his eyes)
I can read English and Hindi. I taught myself from old newspapers and discarded books. I can even do algebra. Saw it on a chalkboard once.
RIYA: (Amazed)
That's... incredible. Why don't you just come to school then? It’s free. You could learn so much more.
(KABIR puts his tool down and looks at her directly for the first time. His expression is tired and older than his years.)
KABIR:
Who will earn for my mother? Who will buy my sister’s medicines? Your free school doesn’t give us food for the month or pay our rent.
RIYA: (Stung, but defensive)
That’s not fair. It’s not the school’s fault. Education is important! It’s your way out.
KABIR: (Stands up, voice rising slightly)
Out to where? My reality is here . Your "way out" is a luxury I can't afford. While you worry about homework, I worry about whether we'll have dinner. We don't live in the same world, you and I. We just share the same fence.
(He gestures at the wire mesh between them. Riya is silent, his words hitting her. The school bell rings, signaling the end of the day. The sound seems to emphasize the divide.)
RIYA: (Softly, the realization dawning)
The fence... is on the wrong side.
KABIR: (Picking up his bag, his anger gone, replaced by resignation)
No. It’s exactly where it’s meant to be.
(He turns to leave.)
RIYA: (Calling out, desperate to connect)
Wait! What’s your name?
KABIR: (Pauses, without turning back)
Kabir.
RIYA:
I’m Riya. Will you... will you be here tomorrow?
KABIR: (Shrugs)
Maybe. If someone brings me a radio to fix. If not, I’ll be at the construction site, carrying bricks.
(He walks away, disappearing down the lane. Riya stands alone by the fence, watching him go. She looks at her own school, then back at the empty space where Kabir was. She slowly reaches out and touches the cold wire of the fence, her expression a mix of guilt, sadness, and newfound understanding.)
(BLACKOUT)
TIPS FOR ACTIONS & PERFORMANCE
For the Actor Playing RIYA:
Beginning: Your physicality should be light, almost careless. Swing the water bottle, walk with a student's aimless gait. Your curiosity is genuine but naive.
During the Confrontation: When Kabir challenges you, let your confidence falter. Take a small step back. Your eyes should widen as you process his words. Hold onto the fence—it’s your only physical connection to him and a symbol of the barrier.
The Realization: The line "The fence... is on the wrong side" is your key moment. Say it slowly, as if you're figuring out a difficult puzzle. The tone is not loud, but filled with awe and horror. The touch of the fence at the end should be gentle and thoughtful.
For the Actor Playing KABIR:
Beginning: Keep your focus entirely on the cassette player. Your movements should be precise and skilled. Avoid eye contact. You are used to being invisible.
Rising Emotion: When you stand up, do it with a weary sigh, not an aggressive jump. Your anger is not hot, it's cold and sharp—born from exhaustion. Point at her, then at yourself, and finally at the fence to physically mark the separation of your worlds.
The Exit: Your resignation is more powerful than shouting. When you say "Maybe," shrug like it doesn't matter, because in your world, it's just another uncertain day. Walk away without drama, making your exit feel final and hopeless.
For Both Actors:
Eye Contact: Use it sparingly for maximum impact. Kabir should avoid it initially, then use intense eye contact during his key speech. Riya should struggle to maintain it as she becomes more uncomfortable.
Pacing: Don't rush. The play is short, but the emotions need room to breathe. Pause after big lines, especially after Kabir's "We just share the same fence" and before Riya's final line.
The Fence: Treat the fence as the third character. Both of you must be aware of it at all times. It is a physical barrier that they can both touch, emphasizing how close yet how far apart they are.
Staging:
Use a simple wire mesh prop or even a rope to represent the fence. Place it diagonally across the stage to create two distinct worlds.
The sound of the school bell is crucial. It should act as a punctuation mark, highlighting the end of a privilege for Riya and just another hour of work for Kabir.
Lighting can be used to differentiate the sides—a slightly warmer light on Riya's side (the school), a harsher or neutral light on Kabir's side (the lane).
______________________________________
एकांकिका: कुंपणाच्या पलीकडे (Ekankika: Kumpanachya Palikade)
विषय: शाळाबाह्य मुले
कालावधी: ५ मिनिटे
पात्रे:
ऋिया (१५ वर्षे): हुशार, जिज्ञासू, प्रारंभी अनभिज्ञ. स्वच्छ, नीट शाळेची युनिफॉर्म घातलेली.
कबीर (१४ वर्षे): हुशार, गंभीर, जबाबदारीने कठोर झालेले. त्याची कपडे जुनाट पण स्वच्छ आहेत. त्याच्या हातात सुटे-बुटे असलेली एक लहान, घाणेरडी कापडाची पिशवी आहे.
भावनिक टोन: प्रारंभी हलकी जिज्ञासा, नंतर तणाव आणि संवाद, आणि शेवटी गंभीर, मार्मिक जागृती.
दृश्य १
पार्श्वभूमी: एका शाळेच्या मागची शांत, धुळीची वाट. एक उंच तारेचे कुंपण शाळेच्या मैदानाला त्या वाटेपासून वेगळे करते. लांबून शाळेतील मुलांचा पाढे म्हणण्याचा आवाज ऐकू येतो.
वेळ: एका सामान्य दिवसाच्या दुपारी.
(ऋिया कुंपणाजवळून चालत येते, तिच्या हातातील पाण्याची बाटली हलवत हलवत. तिला कबीर दिसतो, जो कुंपणाच्या दुसऱ्या बाजूने जमिनीवर बसलेला आहे आणि एक मोडक्या कॅसेट प्लेयरची दुरुस्ती करतोय. तो वरच्यावर बघत नाही.)
ऋिया: (जिज्ञासूपणे)
अहो! तू काय करतोयस?
(कबीर थोडासा वर बघतो, आणि पुन्हा त्याच्या कामात लागतो.)
कबीर: (निर्विकार)
काम.
ऋिया:
ते तर दिसतंय. तू शाळेत का नाहीस? अजून शेवटची पीरियड सुध्दा संपली नाही.
कबीर: (कडवट, छोटासा हास्य)
हं. शाळा? हीच माझी शाळा. फुटपाथ. जे जुने सामान लोक दुरुस्त करायला देतात, तेच माझे शिक्षक.
ऋिया: (कुंपणाजवळ येते, आकर्षित झालेली)
पण... तू माझ्यासारख्याच वयाचा आहेस. तुला वाचता येतं, ना?
कबीर: (वर बघतो, डोळ्यात अभिमानाचा क्षण)
मला इंग्रजी आणि मराठी वाचता येते. जुन्या वर्तमानपत्रांतून आणि फेकून दिलेल्या पुस्तकांतून स्वतःच शिकलोय. बीजगणित सुध्दा करू शकतो. एकदा चाकवर बघितलं होतं.
ऋिया: (विस्मित)
असं... अपार्वत आहे. मग तू शाळेत का जात नाहीस? ते मोफत आहे. तू आणखी खूप शिकू शकतोस.
(कबीर त्याचे साधन खाली ठेवतो आणि प्रथमच तिच्याकडे पाहतो. त्याचे चेहरेमोहरा थकलेले आणि वयाने मोठे आहेत.)
कबीर:
मग आईसाठी पैसे कोण कमवणार? बहिणीची औषधं कोण घेणार? तुमची मोफत शाळा आम्हाला महिन्याचं अन्न देत नाही, किंवा भाडं भरत नाही.
ऋिया: (चीड आलेली, पण बचावात्मक)
ते योग्य नाही. शाळेचा तो दोष नाही. शिक्षण महत्त्वाचं आहे! तेच तुझी बाहेर पडायची वाट आहे.
कबीर: (उभा राहतो, आवाज थोडा वाढवून)
बाहेर कुठे? माझं वास्तविक जग इथे आहे. तुझी "बाहेर पडायची वाट" ही एक विलासिता आहे जी मला परवडत नाही. तू होमवर्कची काळजी करतेस, तेव्हा मी रात्रीचं जेवण होणार की नाही याची काळजी करतो. आपण एकाच जगात राहत नाही, तू आणि मी. आपण फक्त एकच कुंपण शेअर करतो.
(तो त्यांच्यामधील तारेच्या जाळ्याकडे बोट दाखवतो. ऋिया शांत आहे, त्याचे शब्द तिला जाणवत आहेत. शाळेची घंटा वाजते, दिवसाचा शेवट सूचित करते. आवाजाने विभागणी जोरदार केली आहे.)
ऋिया: (हळूवारपणे, जागृती येते)
कुंपण... चुकीच्या बाजूला आहे.
कबीर: (पिशवी उचलताना, त्याचा राग गायब झाला आहे, निराशेची जागा घेतली आहे)
नाही. ते नेमकं तिथंच आहे जिथं असायला हवं.
(तो निघून जायला वळतो.)
ऋिया: (मध्यस्थता करण्यासाठी उत्सुक, बोलते)
थांब! तुझं नाव काय?
कबीर: (थांबतो, परत न बघता)
कबीर.
ऋिया:
मी ऋिया. तू... उद्या इथे असशील का?
कबीर: (खांदे उडवते)
कदाचित. जर कोणी दुरुस्तीसाठी रेडिओ आणला तर. नसेल तर, बांधकाम साईटवर विटा वाहत असेन.
(तो त्या वाटेने निघून जातो, अदृश्य होतो. ऋिया एकटी कुंपणाजवळ उभी आहे, तो गेला ते बघते. ती स्वतःच्या शाळेकडे बघते, आणि नंतर कबीर होता त्या रिकाम्या जागेकडे बघते. ती हळूवारपणे पुढे येते आणि कुंपणाच्या थंड तारा स्पर्श करते, तिचे चेहरेमोहरे दोषीपणा, दुःख आणि नवीन समजून घेण्याचे मिश्रण आहे.)
(प्रकाश नाहीसा होतो)
अभिनयासाठी टिप्स (Abhinayasathi Tips)
ऋिया ची भूमिका करणाऱ्या कलाकारासाठी:
सुरुवात: तुमची बॉडी लँग्वेज हलकीफुलकी, अगदी निष्काळजी असावी. पाण्याची बाटली हलवा, एका विद्यार्थ्यासारखे निरुद्देश्य चाला. तुमची जिज्ञासा खरी पण भोळी असावी.
वादाच्या वेळी: जेव्हा कबीर आव्हान देते, तेव्हा तुमचा आत्मविश्वास डगमगू द्या. एक छोटे पाऊल मागे घ्या. त्याचे शब्द प्रक्रिया करताना तुमचे डोळे रुंद झाले पाहिजेत. कुंपणाला धरून ठेवा - तो त्याच्याशी असलेला तुमचा एकमेव भौतिक संपर्क आणि अडथळ्याचे प्रतीक आहे.
जागृती: "कुंपण... चुकीच्या बाजूला आहे" ही ओळ तुमची महत्त्वाची क्षण आहे. हळू, जणू काही तुम्ही एक अवघड कोडे सोडवत आहात अशा पद्धतीने सांगा. टोन जोरात नसावा, पण विस्मय आणि भीतीने भरलेला असावा. शेवटी कुंपणाचा स्पर्श कोमल आणि विचारशील असावा.
कबीर ची भूमिका करणाऱ्या कलाकारासाठी:
सुरुवात: तुमचे लक्ष संपूर्णपणे कॅसेट प्लेयरवर ठेवा. तुमची हालचाल अचूक आणि कुशल असावी. आय कॉन्टॅक्ट टाळा. तुम्ही अदृश्य राहण्याची सवय आहात असे दाखवा.
भावना वाढवताना: जेव्हा तुम्ही उभे राहता, तेव्हा आक्रमकतेने नव्हे तर थकल्यासारखे उभे राहा. तुमचा राग गरम नसावा, तो थंड आणि तीक्ष्ण असावा — थकव्यामुळे निर्माण झालेला. दोन जगांमधील फरक भौतिकदृष्ट्या दर्शवण्यासाठी तिच्याकडे, मग स्वतःकडे आणि शेवटी कुंपणाकडे बोट दाखवा.
बाहेर पडताना: ओरडण्यापेक्षा तुमची निराशा अधिक शक्तिशाली आहे. जेव्हा तुम्ही "कदाचित" म्हणता, तेव्हा असे वळवा की त्यामुळे काही फरक पडत नाही, कारण तुमच्या जगात, तो फक्त आणखी एक अनिश्चित दिवस आहे. नाट्य न करता चालता हो, तुमचे निघून जाणे अंतिम आणि निराशाजनक वाटावे.
दोघां कलाकारांसाठी:
आय कॉन्टॅक्ट: जास्तीत जास्त प्रभावासाठी तो क्वचितच वापरा. कबीरने सुरुवातीला ते टाळावे, नंतर त्याच्या महत्त्वाच्या भाषणादरम्यान तीव्र आय कॉन्टॅक्ट वापरावे. ऋियाने तिच्या अधिक अस्वस्थ होताच ते टिकवून ठेवण्यासाठी संघर्ष करावा.
गती: घाई करू नका. नाटक लहान आहे, पण भावनांना श्वास घेण्यासाठी जागा हवी आहे. कबीरच्या "आपण फक्त एकच कुंपण शेअर करतो" आणि ऋियाच्या अंतिम ओळींनंतर विशेषतः मोठ्या ओळींनंतर विराम द्या.
कुंपण: त्यास तिसरे पात्र म्हणून वागवा. तुमच्या दोघांनीही त्याची सतत जाणीव ठेवली पाहिजे. हा एक भौतिक अडथळा आहे ज्याला ते दोघे स्पर्श करू शकतात, जोर देऊन की ते एकमेकांचे किती जवळ आणि किती दूर आहेत.
स्टेजिंग:
कुंपण दर्शवण्यासाठी एक साधे वायर मेश प्रॉप किंवा अगदी दोरी वापरा. दोन वेगवेगळी जगे तयार करण्यासाठी ते कर्णरेषेत ठेवा.
शाळेच्या घंटेचा आवाज महत्त्वाचा आहे. ते ऋियासाठी एक विशेषाधिकार समाप्त आणि कबीरसाठी फक्त कामाच्या तासाचे प्रतीक म्हणून काम करावे.
लाइटिंगचा वापर बाजूंमध्ये फरक करण्यासाठी केला जाऊ शकतो - ऋियाच्या बाजूला (शाळा) थोडे उबदार प्रकाश, कबीरच्या बाजूला (वाट) एक जास्त कठोर किंवा तटस्थ प्रकाश.
___________________________________
One-Act Play: The Red Balloon
Topic: Children Begging on Streets and Signals
Duration: 5 Minutes
Characters:
ANANYA (14): Kind-hearted, empathetic, and conflicted. Dressed in comfortable, modern clothes. Carries a small backpack.
CHOTU (8-9, but seems younger): A small, wiry child with large, expressive eyes. Dressed in tattered, oversized clothes. His movements are quick and bird-like.
MAA (Off-stage Voice): A harsh, weary, female voice.
Emotional Tone: A heavy, somber mood of despair and helplessness, punctuated by moments of fleeting childhood innocence, leading to a heart-wrenching and bittersweet end.
Scene 1
SETTING: Under a noisy flyover. The air is thick with dust and the constant roar of traffic. A few scattered, dirty rags are on the ground, suggesting a makeshift living space. The light is dim and gloomy.
TIME: Late afternoon.
(CHOTU is sitting on his heels, arranging a few pebbles in a row, completely absorbed in his game. He hums a tuneless song. The sound of a car horn makes him flinch. ANANYA enters, looking around with a mixture of curiosity and deep sadness. She spots CHOTU. She hesitates, then walks towards him.)
ANANYA: (Softly, trying not to startle him)
Hello?
(CHOTU’s head snaps up. His playful expression vanishes instantly, replaced by a practiced, pleading look. He scrambles to his feet and runs up to her, his hands outstretched.)
CHOTU: (In a rapid, rehearsed monotone)
Sister, give me something? I'm hungry. Give me some money, sister? We are poor.
ANANYA: (Her heart breaking. She fumbles in her pocket.)
Yes... yes, wait a moment.
(She pulls out a 10-rupee note. Before she can give it, she sees the pebbles he was playing with.)
ANANYA:
You... were playing?
(CHOTU looks back at his pebbles, his act dropping for a microsecond. A glimpse of the child he is appears.)
CHOTU: (Shrugs, the mask returning)
Nothing. Give the money, sister.
ANANYA: (Gives him the note. He snatches it and stuffs it into his pocket.)
What is your name?
CHOTU:
Chotu.
ANANYA:
My name is Ananya. Chotu, you... you don't go to school?
(Chotu stares at her as if she's spoken in another language. He lets out a short, hollow laugh.)
CHOTU:
School? Do we get food there? The little we get here is what gets us bread.
ANANYA: (Feeling helpless)
But studying can make a better life...
VOICE (MAA): (From off-stage, harsh and impatient)
CHOTU! How long will you take? Did you earn anything or not?
(Chotu’s body tenses. The child is gone, replaced by a terrified, obedient worker.)
CHOTU: (Yelling back)
Coming, Mother!
(He turns back to Ananya, his hands automatically coming together in a begging gesture again.)
CHOTU: (Urgently)
Give me something more, sister. Otherwise, mother will beat me.
(Ananya feels a lump in her throat. She quickly rummages through her backpack. She finds a shiny red helium balloon left over from a friend's party. She holds it out to him.)
ANANYA:
Take this. This is for you.
(Chotu stares at the balloon, mesmerized. His begging hands slowly lower. For the first time, a genuine, unguarded smile lights up his face. He takes the string as if it's made of gold.)
CHOTU: (Whispering in awe)
Red balloon...
VOICE (MAA): (Even more angry)
CHOTU! ARE YOU LISTENING OR NOT?
(Chotu jumps. He looks from the beautiful balloon to the direction of the voice, torn between a rare moment of joy and the fear of punishment.)
(His smile vanishes. The practical reality crashes down. He can't take a balloon home. It has no value. It won't save him from a beating. With a look of immense sadness that is far too old for his face, he slowly, deliberately, lets go of the string.)
(He doesn't watch it float away. He looks directly at Ananya, his eyes empty.)
CHOTU:
I needed money. Not a balloon.
(He turns and runs off towards the voice, disappearing into the shadows under the flyover. Ananya stands frozen, watching the red balloon rise higher and higher, a bright spot of colour against the grey concrete, until it is completely out of sight. The sound of traffic swallows everything else.)
(SLOW FADE TO BLACK)
TIPS FOR ACTIONS & PERFORMANCE
For the Actor Playing ANANYA:
Body Language: Start with a hesitant, careful posture. You are an outsider in this harsh world. Your movements should be slow and thoughtful.
The Shift: The moment you see his pebbles is a key turning point. Your expression should soften from pity to genuine curiosity and connection.
The Offering: When you give the balloon, do it with hope. Your face should light up, believing you are offering a moment of pure joy.
The Ending: The final moment, when he lets the balloon go, should shatter you. Don't cry loudly. Let the emotion be internal—a frozen stance, a hand over your mouth, tears welling up silently as you watch the balloon disappear. Your devastation is in your stillness.
For the Actor Playing CHOTU:
The Two Modes: Your most important task is to switch between the two modes: The Real Child (playing with pebbles, amazed by the balloon) and The Beggar (the rehearsed lines, the pleading hands, the empty eyes). The transition when his mother calls must be instant and jarring.
The Voice: Your begging voice should be a fast, flat monotone. It's a script he has recited a thousand times. Only when he speaks as himself should there be inflection and emotion.
The Balloon: This object is magic to you. When you see it, forget everything. Touch the string gently. Your smile should be slow and wondrous, a brief escape from your reality.
The Letting Go: This is the most powerful action. Do it slowly. Show the conflict. Look at the balloon, then towards your mother's voice. The decision is painful. When you let go, don't be dramatic. It should be a quiet, heartbreaking act of surrender. Your final line, "I needed money," should be delivered not with anger, but with a flat, devastating truth that highlights the tragedy.
For Both Actors:
Pauses: Use silence powerfully. The pause after Chotu lets go of the balloon should feel like an eternity. The audience should feel the weight of that action.
Eye Contact: Use it to show the connection and the disconnect. Ananya seeks eye contact to connect. Chotu avoids it while begging but might hold it for a second when he is himself, and finally when he delivers his last line, it should be a direct, painful connection.
The Balloon: Treat it as a character. Its bright colour and upward movement symbolize everything Chotu can never have: freedom, childhood, joy, and hope.
—----------------------------------------------------------
अभिनयासाठी टिप्स (Abhinayasathi Tips)
आनन्या ची भूमिका करणाऱ्या कलाकारासाठी:
बॉडी लँग्वेज: एक संकोचलेली, काळजीची मुद्रा घेऊन प्रारंभ करा. तुम्ही या कठोर जगात एक बाहेरची व्यक्ती आहात. तुमच्या हालचाली हळू आणि विचारपूर्वक असाव्यात.
बदल: जेव्हा तुम्ही त्याचे खडे बघता तो एक महत्त्वाचा टर्निंग पॉइंट आहे. तुमचे अभिव्यक्ती दयेपासून निष्कलंक कुतूहल आणि जोडणीकडे मऊ होवो.
भेट: जेव्हा तुम्ही फुगा द्याल, तेव्हा आशेने द्या. तुमचा चेहरा प्रकाशित व्हावा, तुम्ही आनंदाचा एक क्षण देत आहात असे विश्वास ठेवा.
शेवट: अंतिम क्षण, जेव्हा तो फुगा सोडतो, तेव्हा तुमचं मन दुखावलं जावं. मोठ्याने रडू नका. भावना आंतरिक असू द्या—एक गोठलेली मुद्रा, तोंडावर हात, फुगा नाहीसा होताना पाहात असताना शांतपणे अश्रू उभे राहतात. तुमची निराशा तुमच्या स्थिरतेत आहे.
छोटू ची भूमिका करणाऱ्या कलाकारासाठी:
दोन मोड: तुमचे सर्वात महत्त्वाचे कार्य दोन मोड दरम्यान स्विच करणे आहे: खरं मूल (खड्यांसोबत खेळणे, फुग्याने आश्चर्यचकित होणे) आणि भिकारी (सराव केलेले ओळ, विनंतिचे हात, रिकामे डोळे). जेव्हा त्याची आई बोलते तेव्हा संक्रमण तात्काळ आणि कर्कश असावे.
आवाज: तुमचा भीक मागणारा आवाज एक वेगवान, सपाट स्वर असावा. हा एक स्क्रिप्ट आहे जो त्याने हजारो वेळा सांगितला आहे. फक्त जेव्हा तो स्वतः बोलतो तेव्हाच तेथे इन्फ्लेक्शन आणि भावना असावी.
फुगा: ही वस्तू तुमच्यासाठी जादू आहे. जेव्हा तुम्ही ते बघता, सर्व काही विसरा. दोरी हळूवारपणे स्पर्श करा. तुमचा हास्य हळू आणि आश्चर्यकारक असावा, तुमच्या वास्तवापासून एक संक्षिप्त सुटका.
सोडून देणे: ही सर्वात शक्तिशाली कृती आहे. हे हळू करा. संघर्ष दर्शवा. फुग्याकडे बघा, नंतर आपल्या आईच्या आवाजाकडे बघा. निर्णय दुःखदायी आहे. जेव्हा तुम्ही सोडता, तेव्हा नाट्यमय होऊ नका. ते एक शांत, हृदयविदारक शरणागतीचे कार्य असावे. तुमची अंतिम ओळ, "पैसे हवे होते," रागाने नव्हे तर एका सपाट, devastating सत्यासह delivered केली पाहिजे जे tragedy highlight करते.
दोघां कलाकारांसाठी:
विराम: शक्तिशालीपणे मौन वापरा. छोटूने फुगा सोडल्यानंतरचा विराम एक युगासारखा वाटावा. प्रेक्षकांना त्या कृतीचे वजन जाणवले पाहिजे.
आय कॉन्टॅक्ट: कनेक्शन आणि डिस्कनेक्ट दर्शवण्यासाठी ते वापरा. आनन्या जोडणी करण्यासाठी आय कॉन्टॅक्ट शोधते. छोटू भीक मागताना ते टाळतो पण जेव्हा तो स्वतः असतो तेव्हा एक सेकंदासाठी ते धरू शकतो, आणि शेवटी जेव्हा तो त्याची शेवटची ओळ देतो, तेव्हा ते एक थेट, वेदनादायक कनेक्शन असावे.
फुगा: त्यास एक पात्र म्हणून वागवा. त्याचा तेजस्वी रंग आणि वरची हालचाल छोटूच्या कधीच न मिळणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीचे प्रतीक आहे: स्वातंत्र्य, बालपण, आनंद आणि आशा.
0 Comments